Niet-uitkeringsgerechtigde jongeren – nuggers – vormen misschien wel de meest onderschatte groep in het jeugdwerkloosheidsvraagstuk.
Ze hebben geen uitkering.
Ze staan niet in een bestand.
Ze vallen niet onder een directe begeleidingsplicht.
En dus verdwijnen ze relatief makkelijk uit beeld.
Maar geen uitkering betekent niet: geen probleem. Veel nuggers hebben tijdelijke baantjes, korte contracten of helemaal geen structurele inkomsten. Ze schakelen tussen informele arbeid, thuiszitten en incidentele klussen. Zonder formele hulpvraag. Zonder vaste begeleider.
Het systeem is vooral ingericht op zichtbare kwetsbaarheid. Wie recht heeft op een voorziening, krijgt aandacht. Wie buiten de regeling valt, moet zichzelf melden.
Dat is precies waar het schuurt.
In de regio’s die deelnemen aan Leave No Youngster Behind zien we dat bereik van nuggers pas toeneemt wanneer:
- communicatie anders wordt ingericht (laagdrempelig, digitaal, via peers);
- samenwerking plaatsvindt met jongerenwerk en informele netwerken;
- professionals ruimte krijgen om preventief te werken.
Het vraagt ook bestuurlijke durf. Want investeren in jongeren die niet “verplicht” begeleid hoeven te worden, vraagt om bovenwettelijke keuzes.
Maar als we serieus nemen dat niemand tussen wal en schip mag vallen, dan moeten we ook aandacht hebben voor jongeren die buiten de formele radar bewegen.